Jana Monbaliu
• Marketeer
• Leeft al 20 jaar met type 1 diabetes
• Liefhebber van cultuur en koffie
In 2026 viert Jana twee verjaardagen. “Mijn echte verjaardag en mijn diabetesverjaardag. (lacht) Ik word dertig en ik leef dan twintig jaar met diabetes. Ik herinner me nog dat ik de enige was op school. Mijn mama is verpleegster, ze wist gelukkig heel goed hoe ze me moest helpen en zelfredzaam moest maken.”
“Als tiener hield ik alles wat ik at nauwkeurig bij in dagboekjes. Ik leef al zo lang met diabetes dat ik eigenlijk niet goed weet of ik van nature perfectionistisch ben en graag de controle bewaar, of dat een gevolg is van de diabetes. Onverwachte situaties, daar heb ik het nog altijd moeilijk mee. Op het werk kan ik mijn glucosewaarden goed in de gaten houden en op tijd bijsturen. Buiten dat vaste patroon is dat lastiger.”
Hoogtes en laagtes
Op haar populaire Instagram-pagina wil Jana een realistisch beeld geven van leven met diabetes. “Ik steek de moeilijke momenten niet weg. Het zwaarste aan diabetes is dat je nooit pauze kan nemen. Diabetes is er altijd, al twintig jaar lang. Ik ben nooit helemaal zorgeloos. Ik sta ermee op en ik ga ermee slapen.”
It's always there,
but never in charge.
“Maar ik toon ook de andere kant: uitstapjes, concerten, etentjes, festivals, reizen, quality time met vrienden. Ik toon de hoogtes en de laagtes. Onder één van mijn posts schreef ik: ‘It’s always there, but never in charge.’ Dat zegt het allemaal.”
“Diabetes is onzichtbaar. Dat maakt het moeilijk te begrijpen. Het is helaas veel meer dan af en toe wat insuline spuiten, zoals mensen wel eens denken. Maar het is ook geen obstakel om volop van het leven te genieten. Die twee kanten wil ik allebei laten zien. Ik ben er best trots op dat ik al twintig jaar met diabetes leef, maar mijn leven er niet door laat bepalen. Misschien kan ik zo andere mensen wel inspireren ook trots te zijn op zichzelf.”
Het onzichtbare zichtbaar maken
Jana heeft veel aan het contact met andere mensen met diabetes. “Hoe open ik ondertussen ook ben, je kan onmogelijk uitleggen hoe leven met diabetes voelt aan mensen die het niet hebben. Ik ben al 7 jaar samen met mijn vriend, maar zelfs hij kan het nooit helemaal doorgronden.”
“Soms twijfel ik om mijn sensor op een zichtbare plek te dragen. Omdat ik even geen zin heb in het staren en in de vragen. Maar dan doe ik het toch en zie ik andere mensen die een glucosesensor dragen, en dan wisselen we een blik van herkenning uit. “Ah, jij ook?” Dat levert af en toe ook heel fijne gesprekken op. Dankzij technologie slaap ik veel beter, mijn nachtrust is er enorm op vooruitgegaan. Maar er is dus ook een mentaal aspect: technologie maakt iets dat onzichtbaar is zichtbaar.”